Firewalking
Nauka stąpania bosymi stopami po ogniu to znakomity warsztat motywacyjny. Ta zagadkowa i pozornie niebezpieczna ceremonia jest niepowtarzalną okazją do zmierzenia się z żywiołem ognia i przekroczenia wytyczonych przez strach i zdrowy rozsądek granic.
Wrażliwość ludzkiego ciała na wysokie temperatury jest zagadką, która intrygowała już w starożytności. Uczony rzymski, Pliniusz Młodszy, ze zdumieniem opisywał sławne rzymskie rodziny, których członkowie podczas dorocznych ceremonii składania ofiar Apollinowi bezboleśnie chodzili po żarzących się węglach. Dzięki temu byli zwalniani ze służby w wojsku i innych obowiązkowych świadczeń. Chodzenie po ogniu znane było także w północnej Afryce, gdzie traktowane traktowano je jako symbol duchowego oczyszczenia . Na Taiti od wieków kultywuje się chodzenie po zastygłej lawie wulkanicznej o temp. 600° C.
Teoretycznie, najbardziej odporne na temperaturę organizmy żywe, zwane termofilami, giną już w temperaturze 98°C. Ludzkie białko ścina się już przy 40°C.
Uczestnicy zajęć jednak przekraczają wyznaczone przez siebie granice, pokonują strach przed żywiołem i przechodzą boso po utworzonym z żaru, ognistym dywanie, którego temperatura wynosi ok. 600° C bez bólu i żadnej szkody dla zdrowia.
Bezpieczeństwo
Stąpanie po ogniu jest całkowicie bezpieczne dla uczestników pod warunkiem przestrzegania reguł przekazanych przez prowadzanego. W ok. 5% przypadków na stopach występują drobne pojedyncze bąbelki, które szybko znikają.
Korzyści
- Atrakcyjna zabawa z dużą dawką adrenaliny.
- Korzyści psychologiczne: Znakomity trening motywacyjny. Człowiek, który
przechodzi przez to doświadczenie przekonuje sam siebie, że jest zdolny do czegoś, co
dotychczas uważał za niewykonalne. Zaczyna wierzyć, że jest zdolny do pokonywania
również innych trudności.
- Korzyści fizyczne: Poprzez kontakt bosych stóp z rozgrzanym węglem dochodzi do
stymulacji odpowiednich punktów akupresurowych. Podczas ćwiczenia stopy stykają się
wielokrotnie z drobnymi węglikami o temperaturze ok.400 -700 stopni C. Wszystkie
receptory zostają bardzo mocno pobudzone, co sprzyja pozbyciu się drobnych
dolegliwości (np. kataru). Ożywienie, dobry humor.
Jako jako wstęp do rytuału chodzenia po ogniu proponujemy etno animacje.
Wspólna nauka i granie na bębnach - nauka prostych rytmów i podstawy wspólnego grania. Zapewniamy instrumenty dla uczestników.
Prezentacja Gadającego bębna - języki afrykańskie Yoruba (Nigeria), Duala (Kamerun) są językami intonacyjnymi, tzn. najważniejsza w porozumiewaniu jest melodia (intonacja) i rytm mowy. Dzięki temu możliwe jest wypowiadanie całych zdań przy pomocy instrumentów naśladując melodykę języka.
Dou dou - zadanie polegające na umiejętności wiernego powtórzenia zwrotów w kameruńskim języku Dual zagranych na bębnie gadającym. Jest to niejako rozmowa z bębnem.
Pieśni plemienne - Nauka prostych melodii i zaśpiewów afrykańskich. "Rozmowa" melodiami pomiędzy osobą prowadzącą, a grupą.
Molopo - Afrykańska sztuka noszenia bagażu na głowie. Pokaz poruszania się i tańca przy postawionej na głowie plastikowej - 1,5 litrowej butelce z wodą. Zadanie polega na umiejętności stabilnego postawienia butelki na głowie oraz opanowanie kroków i figur unikając strącenia butelki.
_______________________________________________________________________
Galeria
